Nie wyróżniał się zdolnościami do nauki, z trudem opanowywał łacinę, a droga do kapłaństwa wymagała od niego ogromnej wytrwałości. Święty Jan Maria Vianney stał się jednak jednym z najbardziej rozpoznawalnych duszpasterzy w historii Kościoła. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 4 sierpnia, w rocznicę jego śmierci.
Dzieciństwo w cieniu rewolucji
Jan Maria Vianney urodził się 8 maja 1786 roku w Dardilly niedaleko Lyonu, w rodzinie rolników. Jego dzieciństwo przypadło na okres rewolucji francuskiej i prześladowań Kościoła. Pierwszą spowiedź odbył w rodzinnym domu przed potajemnie działającym kapłanem, a Pierwszą Komunię Świętą przyjął w stodole podczas konspiracyjnej Mszy.
Już jako młody człowiek pragnął zostać księdzem. Przygotowanie do kapłaństwa rozpoczął jednak późno i napotykał poważne trudności w nauce, szczególnie w opanowaniu łaciny. Jego nauczyciel, ks. Charles Balley, dostrzegł w nim głęboką pobożność i nie zwątpił w jego powołanie. Po wielu niepowodzeniach Vianney został wyświęcony na kapłana w 1815 roku.
„Nie ma tam wiele miłości do Boga”
W 1818 roku młody ksiądz został skierowany do niewielkiej miejscowości Ars. Parafia nie wyróżniała się szczególnym zaangażowaniem religijnym, a przed nowym duszpasterzem postawiono zadanie jej duchowego odrodzenia. Vianney rozpoczął od modlitwy, surowego życia i osobistego świadectwa. Odnowił kościół, pomagał ubogim i założył sierociniec nazwany „Opatrznością”.
Nie był wybitnym mówcą ani sprawnym administratorem. Jego kazania bywały proste, a przygotowywanie tekstów przychodziło mu z dużym trudem. Ludzi przyciągało jednak nie piękno wypowiedzi, lecz autentyczność życia kapłana, który sam próbował realizować to, czego wymagał od innych.
Benedykt XVI podkreślał, że Proboszcz z Ars docierał do serc nie dzięki niezwykłym ludzkim zdolnościom, lecz dlatego, że dzielił się własną przyjaźnią z Chrystusem. Jego życie stało się „żywą katechezą”, szczególnie wtedy, gdy wierni widzieli go podczas sprawowania Eucharystii, adoracji Najświętszego Sakramentu i wielogodzinnej posługi w konfesjonale.
Więzień konfesjonału
Z czasem do Ars zaczęli przybywać pielgrzymi poszukujący duchowej rady, przebaczenia i pokoju serca. Jan Maria Vianney zasłynął jako cierpliwy spowiednik i kierownik duchowy. Znaczną część dnia spędzał w konfesjonale, pomagając ludziom pojednać się z Bogiem i uporządkować życie.
W centrum jego kapłaństwa znajdowały się Eucharystia i sakrament pokuty. Spowiedzi nie traktował jako przykrego obowiązku, ale jako miejsce spotkania człowieka z Bożym miłosierdziem. Jego nauczanie, choć nieraz wymagające, prowadziło przede wszystkim do odkrycia dobroci Boga i możliwości rozpoczęcia życia od nowa.
Sam Vianney przeżywał chwile głębokiego zwątpienia. Kilkakrotnie próbował opuścić Ars, przekonany, że nie jest godny powierzonej mu misji. Za każdym razem wracał jednak do parafii i podejmował dalszą posługę. Pozostał w Ars aż do śmierci 4 sierpnia 1859 roku.
Patron wszystkich proboszczów
Jan Maria Vianney został beatyfikowany w 1905 roku, a kanonizowany przez Piusa XI w 1925 roku. Cztery lata później ogłoszono go patronem proboszczów na całym świecie. Jego życie pozostaje przypomnieniem, że skuteczność duszpasterstwa nie zależy wyłącznie od talentów, elokwencji czy możliwości organizacyjnych, lecz przede wszystkim od wierności, modlitwy i gotowości służenia ludziom.
Proboszcz z Ars nie stworzył wielkich instytucji i nie pozostawił rozbudowanych dzieł teologicznych. Pozostawił natomiast świadectwo kapłana, który całe życie poświęcił jednej parafii. Z niewielkiego Ars uczynił miejsce, do którego przybywali ludzie spragnieni nadziei, przebaczenia i spotkania z Bogiem.
Tekst: Grzegorz Kozłowski | za: wikipedia.fr
Źródło zdjęcia głównego: wikimedia
