Czy potrafimy uratować komuś życie? Większość Polaków odpowiada: tak. Jednak gdy przychodzi realna sytuacja zagrożenia, pojawia się wątpliwość, strach i paraliż. Jak pokazują dane, aż 67% osób deklaruje znajomość zasad pierwszej pomocy, ale tylko 19% czuje się w nich naprawdę pewnie. O tym, jak wygląda rzeczywistość na ulicach i co zrobić, gdy ktoś potrzebuje natychmiastowej pomocy, mówił w Radiu Warszawa ratownik medyczny Mikołaj Matusiak.
Wiemy więcej, ale wciąż za mało
Z roku na rok rośnie świadomość społeczna. Coraz więcej osób bierze udział w kursach, uczy się reagowania w sytuacjach kryzysowych i zna podstawowe numery alarmowe. To wyraźna zmiana na plus.
Jednak – jak podkreśla ratownik – to wciąż niewystarczające. Problemem nie jest już tylko brak wiedzy, ale brak praktyki i odwagi do działania. W sytuacji zagrożenia życia liczą się pierwsze minuty, a te często są bezpowrotnie tracone.
Najczęstszy błąd: telefon i koniec
Jednym z najczęstszych zachowań świadków zdarzeń jest ograniczenie pomocy wyłącznie do wezwania służb. Ktoś widzi wypadek, dzwoni pod numer alarmowy i… odchodzi lub biernie czeka.
To za mało.
Pierwszym ogniwem tzw. łańcucha przeżycia jest wezwanie pomocy, ale drugim – równie ważnym – jest natychmiastowe podjęcie działań. Jeśli osoba poszkodowana nie oddycha, kluczowe jest rozpoczęcie resuscytacji.
Ambulans potrzebuje czasu, by dotrzeć na miejsce. To właśnie świadek zdarzenia ma największy wpływ na to, czy poszkodowany przeżyje.
Nie bój się – dyspozytor Ci pomoże
Wielu ludzi powstrzymuje strach. Obawa przed popełnieniem błędu, zrobieniem czegoś źle lub odpowiedzialnością sprawia, że nie podejmują działania.
Tymczasem system ratunkowy działa tak, by pomagać także osobom udzielającym pierwszej pomocy. Po wybraniu numeru 999 lub 112 rozmowę przejmuje doświadczony dyspozytor, który krok po kroku instruuje, co robić.
Warto go słuchać. Nie tylko zgłosić zdarzenie, ale pozostać na linii i wykonywać polecenia. To realne wsparcie w sytuacji stresu.
Cztery minuty, które decydują o życiu
W przypadku nagłego zatrzymania krążenia liczy się każda sekunda. Już po około czterech minutach bez krążenia w mózgu zaczynają zachodzić nieodwracalne zmiany.
Dlatego tak ważne jest szybkie rozpoznanie sytuacji i rozpoczęcie ucisków klatki piersiowej. Nawet jeśli nie mamy pewności, czy robimy to idealnie, lepiej działać niż czekać.
Jak podkreślają ratownicy, w takiej sytuacji trudno zaszkodzić, a brak działania niemal zawsze pogarsza rokowania.
Kursy są dostępne – trzeba tylko chcieć
Choć wielu z nas uczyło się pierwszej pomocy w szkole lub podczas kursu na prawo jazdy, wiedza ta szybko się ulatnia. Dlatego tak ważne jest jej odświeżanie.
Na szczęście dostęp do szkoleń jest coraz łatwiejszy. Kursy organizują firmy, fundacje i samorządy, często bezpłatnie. To okazja, by zdobyć praktyczne umiejętności i przećwiczyć różne scenariusze.
W Warszawie jednym z przykładów są warsztaty organizowane przez Ursynów. O szczegółach mówi Paweł Ciach.
Zajęcia obejmują m.in. naukę resuscytacji, obsługi defibrylatora AED, reagowania przy krwotokach czy zakrztuszeniach. Uczestnicy biorą udział w realistycznych symulacjach, co pozwala lepiej przygotować się na prawdziwe sytuacje.
Umiejętność, która może uratować życie
Pierwsza pomoc to nie teoria. To konkretne działania, które każdy z nas może podjąć. Nie trzeba być ratownikiem, by uratować drugiego człowieka.
Potrzebna jest wiedza, ale jeszcze bardziej gotowość do działania.
Bo w sytuacji zagrożenia życia najważniejsze pytanie brzmi nie: czy zrobię to idealnie, ale czy w ogóle zrobię cokolwiek.
Warszawa uczy ratować
Programy szkoleniowe, takie jak te organizowane na Ursynowie, pokazują, że edukacja w tym zakresie staje się coraz bardziej dostępna. Zajęcia odbywają się w małych grupach, prowadzą je doświadczeni specjaliści, a nacisk kładzie się na praktykę.
To dobry kierunek. Bo im więcej osób będzie potrafiło zareagować, tym większa szansa, że w krytycznym momencie ktoś nie tylko zadzwoni po pomoc, ale też jej udzieli.
A to właśnie ta różnica często decyduje o życiu.
Materiał reporterski: Damian Kowalski
Tekst: Grzegorz Kozłowski
Źródło zdjęcia głównego: radioklinika.pl
