Święty Romuald należy do największych odnowicieli życia monastycznego w średniowieczu. Pochodzący z możnej rodziny Włoch oddał swoje życie Bogu i stworzył zakon kamedułów, łączący tradycję wspólnotową benedyktynów z surowym życiem pustelniczym. Jego duchowi synowie dotarli także do Polski, gdzie zapisali się w historii Kościoła jako męczennicy.
Z możnego rodu do klasztoru
Romuald urodził się około 951 roku w Rawennie. Pochodził z rodziny książęcej Onesti. Według tradycji decyzję o wstąpieniu do klasztoru podjął jako formę wynagrodzenia za grzech swojego ojca, który podczas pojedynku zabił krewnego.
Wstąpił do benedyktynów przy bazylice św. Apolinarego w Rawennie. Życie wspólnotowe nie dawało mu jednak pełnego pokoju. Coraz bardziej pragnął samotności, modlitwy i większego skupienia. Po trzech latach opuścił klasztor i rozpoczął życie pustelnika.
Poszukiwanie Boga w ciszy
Wraz z przyjacielem Marynem udał się na pogranicze Francji i Hiszpanii, gdzie zamieszkał w opactwie benedyktyńskim w Cuxa. Tam narodziła się idea połączenia życia wspólnotowego z pustelniczym.
Zakonnicy mieszkali w oddzielnych domkach, pracowali własnymi rękami i spotykali się jedynie na wspólnej modlitwie oraz posiłkach. Po śmierci św. Piotra Orseolo Romuald powrócił do Italii i założył własną pustelnię w pobliżu Rawenny.
W kolejnych latach zakładał podobne eremy w różnych częściach kraju. Jego sposób życia przyciągał licznych uczniów i naśladowców.
Narodziny zakonu kamedułów
Największą sławę zdobyły wspólnoty w Pereum oraz w Camaldoli w Toskanii. To właśnie od nazwy tej miejscowości zakon otrzymał nazwę kamedułów.
Symbolem zgromadzenia zostały dwa białe gołębie pijące z jednego kielicha. Znak ten wyrażał połączenie życia pustelniczego z życiem wspólnotowym.
Kameduli do dziś żyją w pojedynczych domkach, zachowują niemal nieustanne milczenie i spotykają się przede wszystkim na wspólnej modlitwie. Tradycyjnie nie spożywają również mięsa.
Uczniowie świętego Romualda dotarli do Polski
Wśród duchowych synów świętego Romualda znaleźli się wybitni święci średniowiecza. Jednym z nich był św. Bruno z Kwerfurtu, który zabrał do Polski św. Benedykta i św. Jana. Obaj mnisi ponieśli śmierć męczeńską w 1003 roku i zostali zaliczeni do grona pierwszych świętych związanych z ziemiami polskimi.
Do uczniów św. Romualda należał również św. Piotr Damiani, jeden z najwybitniejszych reformatorów Kościoła XI wieku.
Ostatnie lata życia i kult
Święty Romuald zmarł 19 czerwca 1027 roku w klasztorze Val di Castro niedaleko Ankony. Miał około 75 lat. Obecnie jego relikwie znajdują się w kościele św. Błażeja w Fabriano, którym nadal opiekują się kameduli.
Święty Romuald jest patronem zakonu kamedułów. W ikonografii przedstawia się go najczęściej jako starszego mnicha w białym habicie. Często towarzyszy mu drabina sięgająca nieba, symbolizująca drogę do świętości, którą podążają jego duchowi synowie.
Jego wizerunek znalazł się także w herbie Suwałk, gdzie święty Romuald widnieje obok św. Rocha.
Święty, który przypomina o wartości ciszy
W świecie pełnym pośpiechu i hałasu święty Romuald przypomina o znaczeniu modlitwy, milczenia i życia skoncentrowanego na Bogu. Jego przykład pokazuje, że prawdziwa odnowa Kościoła zaczyna się od przemiany ludzkiego serca i wiernego trwania przy Chrystusie.
Tekst: Grzegorz Kozłowski | za: brewiarz.pl
