Słuchacze mieli możliwość zajrzeć w codzienność karmelitanek bosych z Nowych Osin dzięki rozmowie z siostrą Marią Katarzyną od Najświętszej Eucharystii – przeoryszą tamtejszej wspólnoty.
Rozmowę Weronika Ostrowska prowadziła w szczególnym dniu Ofiarowania Pańskiego, który jest jednocześnie dniem osób konsekrowanych.
Zwyczajne życie za murami klauzury
Siostra Maria Katarzyna podkreślała, że życie za klauzurą nie jest niczym nadzwyczajnym w sensie codziennych zajęć. Dzień karmelitanek rozpoczyna się o 5.15 rano i – jak zaznaczyła – nie jest to wcale wyjątkowo wcześnie na tle ludzi świeckich, którzy codziennie dojeżdżają do pracy.
Po krótkim czasie przeznaczonym na poranne przygotowanie siostry gromadzą się w chórze na modlitwie: Anioł Pański, jutrznię oraz godzinę modlitwy myślnej. Dopiero potem sprawowana jest Eucharystia, a po niej rozpoczyna się zwykły dzień pracy. Gotowanie, sprzątanie, pranie, obowiązki administracyjne czy drobne prace zarobkowe – wszystko to wpisuje się w rytm klasztornego życia.
Modlitwa myślna – bycie z Bogiem
Jednym z centralnych tematów rozmowy była modlitwa myślna, tak charakterystyczna dla duchowości karmelitańskiej. Siostra przeorysza tłumaczyła ją, odwołując się do nauczania Teresy od Jezusa. Modlitwa nie polega na samym rozmyślaniu, lecz na relacji – na byciu z Kimś, o Kim wiemy, że nas kocha.
To czas świadomego przebywania z Bogiem, bez pośpiechu i bez konieczności wypowiadania wielu słów. Relacja przyjaźni, a nie intelektualne ćwiczenie – tak karmelitanki rozumieją modlitwę myślną.
Czym naprawdę jest klauzura?
Klauzura, często postrzegana jako surowe ograniczenie, w rzeczywistości – jak wyjaśniała siostra Maria Katarzyna – jest środkiem ochronnym. Chroni przed nadmiarem bodźców i pozwala skupić całe życie na Bogu. To nie ucieczka od świata, lecz wybór innego sposobu obecności w nim.
Karmelitanki nie prowadzą działalności duszpasterskiej. Ich misją jest trwanie przed Bogiem w imieniu Kościoła i świata. Klauzura pomaga zachować tę wierność i wewnętrzną ciszę.
Modlitwa jako rytm dnia
To, co wyróżnia życie karmelitanek, to bardzo wyraźny rytm modlitwy. Dwie godziny modlitwy myślnej – rano i po południu – są nienaruszalnym fundamentem dnia. Do tego dochodzi modlitwa liturgiczna Kościoła: siedem wspólnych modlitw brewiarzowych oraz codzienna część różańca, wynikająca z maryjnego charakteru Karmelu.
Całe życie klasztoru zanurzone jest w ciszy. Praca również staje się modlitwą, ponieważ całe życie sióstr zostało oddane Bogu.
„Bóg mieszka w tobie” – przesłanie Karmelu
Siostra Maria Katarzyna wielokrotnie podkreślała kluczowe przesłanie duchowości karmelitańskiej: Bóg mieszka w człowieku. To nauczanie obecne zarówno u św. Teresy od Jezusa, jak i u Teresy z Lisieux. Bóg nie jest obecny tylko w chwilach modlitwy – jest w nas nieustannie, na mocy chrztu i samego aktu stworzenia.
To przesłanie ma charakter uniwersalny i jest inspiracją także dla ludzi żyjących w świecie. Codzienność – praca, obowiązki, podróż, rozmowa – może być miejscem spotkania z Bogiem.
Życie, które staje się znakiem
Wielu ludzi pyta, dlaczego ktoś decyduje się na życie, które wiąże się z rezygnacją z rodziny, macierzyństwa czy swobody przemieszczania się. Odpowiedź, jak mówiła siostra przeorysza, nie da się w pełni wyrazić słowami. To doświadczenie miłości, która przewyższa wszystkie inne dobra.
Przywołując myśl Karol Wojtyła, siostra podkreśliła, że Bóg niczego nie zabiera, nie dając w zamian czegoś więcej. Życie kontemplacyjne staje się więc znakiem dla świata – świadectwem, że Bóg jest żywy, bliski i kochający.
Modlitwa w intencjach powierzanych przez ludzi
Karmelitanki bose z Nowych Osin modlą się w intencjach, które powierzają im wierni. Można to zrobić przez telefon, mail lub osobiście, zostawiając prośbę na furcie klasztoru. Choć same siostry nie widzą owoców swojej modlitwy, docierają do nich świadectwa ludzi, którzy doświadczyli jej skuteczności.
Tekst: Grzegorz Kozłowski
Źródło zdjęcia głównego: aleteia
