Żył w ciszy, z dala od świata i rozgłosu. Większość czasu poświęcał modlitwie, pracy oraz sprawowaniu Eucharystii. Święty Szarbel Makhlouf, libański mnich i pustelnik, stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych świętych Kościoła maronickiego.
Od pasterza do zakonnika
Szarbel urodził się w 1828 roku jako Józef Antoni Makhlouf. Był piątym dzieckiem w rodzinie. W dzieciństwie stracił ojca, który zmarł po przymusowym wcieleniu do armii osmańskiej. Chłopiec był później wychowywany przez wuja.
Jako młody człowiek zajmował się wypasem rodzinnych stad. Wolne chwile spędzał jednak w położonej niedaleko jaskini, gdzie modlił się w samotności. Koledzy nazywali to miejsce „jaskinią świętego”. W wieku 23 lat, mimo sprzeciwu najbliższych, potajemnie opuścił rodzinny dom i rozpoczął życie zakonne.
Pierwszy rok nowicjatu odbył w klasztorze w Mayfouq. Praca mnichów była wówczas związana między innymi z pomocą mieszkańcom zajmującym się hodowlą jedwabników. Szarbel pragnął jednak większej ciszy i odosobnienia. Zdecydował się więc poprosić o przeniesienie do klasztoru św. Marona w Annaya.
Radykalny wybór życia dla Boga
W Annaya młody zakonnik całkowicie podporządkował swoje życie modlitwie, pracy i posłuszeństwu. Jego decyzje bywały trudne do zrozumienia nawet dla najbliższych. Kiedy odwiedziła go matka, nie zgodził się na bezpośrednie spotkanie i rozmawiał z nią przez zamknięte drzwi. Wyjaśniał, że po złożeniu ślubów chce należeć wyłącznie do Boga.
Współbracia postrzegali go jako przykład posłuszeństwa i samozaparcia. Po ukończeniu studiów został w 1859 roku wyświęcony na kapłana. Szczególne miejsce w jego życiu zajmowała Eucharystia, do której przygotowywał się z wielką starannością. Według świadectw podczas konsekracji często płakał, pozostając całkowicie skupiony na modlitwie.
Cud lampy i zgoda na życie pustelnicze
Przez wiele lat Szarbel prosił przełożonych o pozwolenie na zamieszkanie w pustelni. Jego prośby były jednak odrzucane. Zmieniło się to po wydarzeniu, które zostało uznane za cud.
Pewnego wieczoru jeden z młodszych zakonników, chcąc zażartować, wlał do lampy Szarbela wodę zamiast oliwy. Mimo to lampa miała zapłonąć, umożliwiając kapłanowi odmówienie brewiarza. Po tym wydarzeniu przełożony zgodził się, aby Szarbel rozpoczął życie pustelnicze.
Zamieszkał w pustelni świętych Piotra i Pawła. Jego codzienność wypełniały modlitwa, praca, post i sprawowanie Eucharystii. Pozostawał tak skupiony na Bogu, że według zachowanych opowieści nie rozpraszały go nawet gwałtowne wydarzenia rozgrywające się w jego bezpośrednim otoczeniu.
Śmierć podczas oktawy Bożego Narodzenia
16 grudnia 1898 roku, podczas odprawiania Mszy Świętej, ojciec Szarbel poczuł się źle. Po ośmiu dniach cierpienia zmarł 24 grudnia, w Wigilię Bożego Narodzenia. Został pochowany we wspólnym grobie, zgodnie ze zwyczajem obowiązującym wśród maronickich mnichów.
Jak podaje Ogólnopolska Wspólnota Świętego Szarbela, wkrótce nad miejscem jego pochówku mieszkańcy mieli dostrzegać niezwykłe światło. Po otwarciu grobu stwierdzono, że ciało zakonnika nie uległo rozkładowi. Opisywano również wydobywający się z niego płyn przypominający wodę i krew. Wydarzenia te przyczyniły się do rozwoju kultu libańskiego pustelnika.
Święty znany na całym świecie
Choć Szarbel za życia unikał rozgłosu, po śmierci jego postać zaczęła być poznawana daleko poza granicami Libanu. Wierni przypisywali jego wstawiennictwu liczne uzdrowienia i inne łaski.
Został beatyfikowany w 1965 roku, a w 1977 roku papież Paweł VI ogłosił go świętym. Syriackie imię Szarbel tłumaczone jest jako „opowieść o Bogu” lub „historia Boga”.
Życie świętego pustelnika przypomina o wartości ciszy, modlitwy i wewnętrznego skupienia. Jego duchowość była mocno związana z Eucharystią i nabożeństwem do Matki Bożej. Szarbel, który chciał pozostać nieznany światu, stał się dla milionów wiernych świadkiem całkowitego oddania Chrystusowi.
Tekst: Grzegorz Kozłowski | Tekst: https://wspolnotaszarbela.pl/biografia/
Źródło zdjęcia głównego: Wikipedia
