Leopold Mandić to jeden z najbardziej znanych kapucynów XX wieku. Wierni pamiętają go przede wszystkim jako niezwykłego spowiednika, człowieka wielkiej łagodności i kapłana, który niemal całe życie poświęcił sakramentowi pojednania. Święty pozostawił po sobie świadectwo pokory, cierpliwości i bezgranicznego miłosierdzia wobec penitentów. Jego wspomnienie przypada na 12 maja.
Kim był św. Leopold Mandić?
Św. Leopold Mandić urodził się 12 maja 1866 roku w Herceg Novi, na terenie dzisiejszej Czarnogóry. Na chrzcie otrzymał imię Bogdan. Pochodził z ubogiej chorwackiej rodziny i był najmłodszym z dwanaściorga dzieci. Już od młodości pragnął służyć Bogu oraz pracować na rzecz jedności chrześcijan.
W wieku kilkunastu lat rozpoczął naukę w seminarium kapucyńskim w Udine. W 1884 roku wstąpił do zakonu kapucynów i przyjął imię Leopold. Następnie studiował filozofię w Padwie oraz teologię w Wenecji. Święcenia kapłańskie przyjął 20 września 1890 roku.
Apostoł sakramentu pojednania
Choć marzył o działalności misyjnej na Bałkanach i pracy na rzecz jedności Kościoła Wschodniego z Kościołem katolickim, jego przełożeni skierowali go do posługi w konfesjonale. Decyzja ta okazała się drogą do świętości.
Św. Leopold Mandić przez wiele lat spowiadał w Padwie. Penitenci ustawiali się do niego w długich kolejkach, ponieważ słynął z ogromnej cierpliwości, łagodności i zrozumienia dla ludzkiej słabości. Potrafił spędzać w konfesjonale nawet kilkanaście godzin dziennie.
Wierni nazywali jego mały konfesjonał „salonikiem gościnności”. Kapucyn nigdy nie upokarzał grzeszników. Zawsze prowadził ludzi do Boga z miłością i pokojem. Wielu uważało go za świętego jeszcze za życia.
Święty mimo chorób i słabości
Leopold Mandić był człowiekiem schorowanym i drobnej postury. Miał zaledwie około 135 centymetrów wzrostu, cierpiał na problemy zdrowotne i zmagał się z wadą wymowy. Mimo tych trudności nigdy nie przestał służyć ludziom.
Jego życie pokazuje, że świętość nie zależy od siły fizycznej czy wielkich osiągnięć. Św. Leopold zdobywał serca ludzi swoją dobrocią, pokorą i wiernym trwaniem przy Chrystusie.
Św. Leopold Mandić i jedność chrześcijan
Jednym z najważniejszych pragnień świętego była jedność chrześcijan. Już podczas studiów odczuwał wezwanie do pracy na rzecz pojednania Kościołów Wschodu i Zachodu. Modlił się o jedność i ofiarowywał swoje cierpienia w tej intencji.
Dlatego dziś uważa się go również za patrona ekumenizmu i dialogu między chrześcijanami różnych wyznań.
Beatyfikacja i kanonizacja św. Leopolda Mandicia
Św. Leopold Mandić zmarł 30 lipca 1942 roku w Padwie. Bardzo szybko rozwinął się jego kult, a wierni zaczęli przypisywać mu liczne łaski.
Papież Paweł VI beatyfikował go 2 maja 1976 roku. Kanonizacji dokonał papież Jan Paweł II 16 października 1983 roku. Liturgiczne wspomnienie świętego przypada 12 maja.
Tekst: Grzegorz Kozłowski
Źródło zdjęcia głównego: ioamogesu.com
