Czym była ofiara w Starym Testamencie i dlaczego miała tak ważne znaczenie w życiu religijnym Izraela? O tym w audycji „Biblia krok po kroku” w Radiu Warszawa rozmawiali o. prof. Waldemar Linke CP oraz Joanna Człapska z Bractwa Słowa Bożego.
Punktem wyjścia do refleksji był szósty rozdział Księgi Kapłańskiej, który opisuje zasady składania ofiar oraz rolę kapłanów w kulcie.
Ofiara jako znak więzi z Bogiem
Ojciec Waldemar Linke wyjaśnia, że ofiary w Biblii nie były jedynie zewnętrznym rytuałem, ale przede wszystkim wyrazem relacji człowieka z Bogiem.
– Ofiara jest gestem, który człowiek podejmuje ze względu na Boga i podtrzymanie więzi z Bogiem – podkreśla biblista.
Jednocześnie w biblijnym kulcie ważne jest to, że inicjatywa zawsze należy do Boga.
– Bóg w całym tym rytuale jest zawsze pierwszy – dodaje.
Bóg bez wizerunku
W przeciwieństwie do religii starożytnego Egiptu czy Mezopotamii, w kulcie Izraela nie było materialnego wizerunku bóstwa.
– Bóg nie jest reprezentowany przez rzeźbę, ale przez symboliczne działania i postawę ludzi, którzy składają ofiarę – tłumaczy o. Linke.
To właśnie modlitwa, pobożność i gotowość oddania czegoś Bogu stają się znakiem Jego obecności.
Kapłani pod szczególnymi zasadami
Szósty rozdział Księgi Kapłańskiej opisuje także szczegółowe przepisy dotyczące posługi kapłanów. Mają one chronić kult przed nadużyciami.
– Trzeba jasno określić, kiedy służy się Bogu, a kiedy zaczyna się służyć sobie – zaznacza biblista.
W Biblii znajdują się również przykłady kapłanów, którzy nadużyli swojej władzy. Dlatego przepisy dotyczące kultu miały także wymiar moralny.
– Ten rozdział pokazuje doniosłość misji kapłańskiej, ale jednocześnie stawia konkretne granice tego, ile kapłan może oczekiwać dla siebie – wyjaśnia o. Waldemar Linke.
Tekst: Maria Skonieczka
Źródło zdjęcia głównego: unsplash
