Sakrament pokuty to nie jest miejsce duchowego ciężaru ani „katowania się”. To przestrzeń ulgi. To moment, w którym człowiek może wreszcie zrzucić z pleców to, co go przygniata, i pozwolić, by Bóg zrobił to, czego sam nie jest w stanie uczynić – oczyścił serce i przywrócił pokój.
Przyjdźcie do mnie Wy utrudzeni, Wy umęczeni
Jak mówił św. Józef Sebastian Pelczar:
Sakrament Pokuty to najwspanialsze dzieło miłosierdzia. O jakże wielkie jest Miłosierdzie Boże! W jednej chwili tak łatwo możemy zatopić nasze grzechy we Krwi Jezusa, zerwać węzy szatana, wrócić do przyjaźni z Bogiem, odzyskać życie duszy, a wraz z nim dawną piękność, pokój i dawne zasługi.
To właśnie sedno spowiedzi – w jednej chwili zmienia się wszystko, ponieważ człowiek zostaje wykąpany w miłosierdzi i łasce. Nie ma to być długie rozliczanie, nie skupienie na winie, ale zanurzenie się w miłosierdziu i miłości, która jak rzeka zmywa wszystko co złe. Człowiek przychodzi obciążony, a wychodzi wolny.
Dlatego nie ma miejsca na rozpacz. Ten sam święty przypomina:
Jeżeli zdarzyło ci się nieszczęście i upadłeś, nie rozpaczaj, lecz z ufnością i pokorą uciekaj się do Miłosierdzia Bożego, które nie chce śmierci grzesznika, ale cierpliwie go znosi, pilnie szuka i przyjmuje z miłością.
Spowiedź jest więc odpowiedzią na upadek – nie jego pogłębieniem. To powrót, nie kara albo upokarzająca konieczność. Nasza naturalna predyspozycja do chodzenia na skróty i popełniania błędów nie odcina nas od miłości. Przeciwnie! Jeżeli umiłujemy, możemy w każdej chwili stać się jak św. Paweł, który pomimo wielu popełnionych błędów uzyskał przebaczenie i stał się jednym z pierwszych budowniczych Kościoła.
Jednocześnie nie chodzi o powierzchowność. Potrzebna jest prawda. Jak uczy św. Augustyn:
Początkiem dobrych czynów jest wyznanie złych.
To nie jest trudność, ale początek wolności. Dopiero kiedy człowiek nazwie swój grzech, może go naprawdę zostawić. To trochę jak w psychologii: jesteśmy w stanie zmienić schematy dopiero, gdy sobie je uświadomimy i nazwiemy.
Pięknym świadectwem tej przemiany jest historia Fryderyk Chopin. Jak opisuje Aleksander Jełowicki:
Wpatrując się w Pana Jezusa ukrzyżowanego, w potoku łez swoich odbył spowiedź świętą… I od tej chwili przemieniony łaską Bożą (…) stał się jakoby innym człowiekiem.
Ja was pokrzępię!
Dobrze przeżyta spowiedź – nie wynikająca z obowiązku, lecz z autentycznej potrzeby zmiany serca – za każdym razem staje się początkiem drogi ku świętości. To droga, do której naprawdę zaproszony jest każdy człowiek, choć niewielu decyduje się nią pójść. Dlaczego? Bo to wybieranie każdego dnia tego co na Górze, a nie co na dole: wdzięczność zamiast marudzenia, błogosławienie nie złorzeczenie, częste przyjmowanie sakramentów, cicha adoracja.
W konfesjonale człowiek odzyskuje piękno i czystość duszy. Tam znika to, co ją oszpeca. Ksiądz Jan Maria Vianney porównywał ją do cotygodniowego sprzątania mieszkania.
Ks. Piotr Pawlukiewicz mówił z kolei:
Najlepszym gabinetem kosmetycznym jest konfesjonał.
I jeszcze jedno mocne przypomnienie nieżyjącego już księdza Pawlukiewicza:
Mamy skarb: CZAS. Ci, co są w czyśćcu, oddaliby cały majątek, by wrócić tu, na jedną spowiedź (…) by powiedzieć jedno przepraszam.
Spowiedź nie jest obowiązkiem do „odhaczenia”. To szansa. To moment, w którym można zostawić ciężar i otworzyć się na łaskę. Nie trzeba być idealnym. Trzeba tylko przyjść.
Tekst: Maria Skonieczka
Źródło zdjęcia głównego: Maria Skonieczka
