Świadectwa osób, które znały błogosławionego Bronisława Markiewicza, zgodnie podkreślają jego niezwykłą miłość do Boga i bliźniego, zwłaszcza do dzieci i młodzieży najbardziej zaniedbanej i opuszczonej. Całe swoje życie poświęcił tym, którzy najbardziej potrzebowali ludzkiej życzliwości.
Jego pragnienie oddają słowa, które do dziś pozostają duchowym testamentem:
„Chciałbym zebrać miliony dzieci i młodzieży z wszystkich krajów i narodów, żywić ich za darmo i przyodziewać ich na duszy i na ciele”.
Błogosławiony Bronisław Markiewicz pozostał wierny temu ideałowi do końca życia, podejmując – odważną jak na swoje czasy – opcję na rzecz ubogich i przyjmując wszystkie konsekwencje płynące z ewangelicznej miłości.
Błogosławiony Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 roku w Pruchniku, na terenie dzisiejszej archidiecezji przemyskiej. Był szóstym z jedenaściorga dzieci Jana Markiewicza, burmistrza miasta, oraz Marianny z Gryzieckich. Dom rodzinny zapewnił mu solidne wychowanie religijne i moralne, które stało się fundamentem jego późniejszego życia i powołania.
Okres nauki w gimnazjum w Przemyślu przyniósł jednak trudne doświadczenie kryzysu wiary. Silne wpływy antyreligijne obecne w środowisku szkolnym doprowadziły młodego Bronisława do wewnętrznego załamania. Był to jednak etap przejściowy. Dzięki osobistej refleksji i duchowej pracy szybko odzyskał spokój serca oraz dojrzałą, świadomą wiarę.
Droga do kapłaństwa i formacja intelektualna
W 1863 roku, po zdaniu egzaminu dojrzałości, Bronisław Markiewicz wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Cztery lata później, 15 września 1867 roku, przyjął święcenia kapłańskie. Jako młody ksiądz pracował duszpastersko najpierw w Harcie, a następnie przy katedrze w Przemyślu.
Świadomy wyzwań związanych z pracą wychowawczą, szczególnie wśród młodzieży, postanowił pogłębić swoje przygotowanie intelektualne. Studiował pedagogikę, filozofię i historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Zdobyta wiedza miała w przyszłości odegrać kluczową rolę w jego działalności wychowawczej.
W 1875 roku został proboszczem w Gaci, a dwa lata później w Błażowej. W 1882 roku powierzono mu również wykłady z teologii pastoralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu.
Salezjańskie inspiracje i choroba
Coraz wyraźniej dojrzewało w nim pragnienie życia zakonnego. W listopadzie 1885 roku wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do Zgromadzenia Salezjanów. Dnia 25 marca 1887 roku złożył śluby zakonne na ręce św. Jana Bosko, którego duchowość wywarła ogromny wpływ na jego dalsze życie.
Jako salezjanin z wielką gorliwością podejmował powierzone mu obowiązki. Surowy tryb życia oraz zmiana klimatu doprowadziły jednak do poważnej choroby – gruźlicy płuc. Stan jego zdrowia był tak ciężki, że obawiano się o jego życie. Po długiej rekonwalescencji we Włoszech, za zgodą przełożonych, w 1892 roku powrócił do Polski, obejmując parafię w Miejscu Piastowym.
Ojciec ubogiej młodzieży
W Miejscu Piastowym ks. Bronisław Markiewicz w pełni rozwinął swój charyzmat. Obok zwyczajnej pracy duszpasterskiej poświęcił się całkowicie wychowaniu dzieci i młodzieży biednej, opuszczonej i sierocej. Założył instytut wychowawczy, który zapewniał podopiecznym nie tylko dach nad głową i wyżywienie, ale również formację duchową, moralną i zawodową. Działały tam szkoły przygotowujące wychowanków do samodzielnego życia.
W 1897 roku, inspirowany duchowością św. Jana Bosko, a jednocześnie odpowiadając na konkretne potrzeby społeczne, powołał do życia dwa nowe zgromadzenia zakonne. Ich celem była praca wychowawcza oparta na haśle „Powściągliwość i Praca”. Sam pozostał proboszczem oraz dyrektorem instytutu, który w 1898 roku przyjął nazwę Towarzystwa „Powściągliwość i Praca”. Zgromadzenia św. Michała Archanioła – męskie i żeńskie – uzyskały zatwierdzenie kościelne już po jego śmierci, odpowiednio w 1921 i 1928 roku.
Dom dla setek sierot
Za zgodą i z błogosławieństwem biskupa przemyskiego, św. Józefa Sebastiana Pelczara, ks. Markiewicz nieustannie rozwijał swoje dzieło. W Miejscu Piastowym stworzył dom dla setek chłopców, oddając im całe swoje siły i serce. W sierpniu 1903 roku otworzył kolejną placówkę wychowawczą w Pawlikowicach koło Krakowa, gdzie około 400 sierot znalazło dom, opiekę i możliwość kształcenia.
Heroiczne poświęcenie, ogrom pracy oraz wcześniejsze choroby szybko doprowadziły do całkowitego wyczerpania jego sił. Zmarł 29 stycznia 1912 roku, kończąc swoje ziemskie pielgrzymowanie w opinii świętości.
Droga na ołtarze
Już za życia ks. Bronisław Markiewicz był postrzegany jako człowiek wyjątkowy, a przekonanie o jego świętości po śmierci nieustannie się pogłębiało. W 1958 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny. Dnia 2 lipca 1994 roku, w obecności papieża Jana Pawła II, ogłoszono dekret o heroiczności jego cnót. Kolejnym krokiem był dekret o cudzie dokonanym za jego wstawiennictwem, promulgowany 20 grudnia 2004 roku, co otworzyło drogę do beatyfikacji.
Tekst: Grzegorz Kozłowski | za: holysee
Źródło zdjęcia głównego: Michalici
