Święta Róża z Viterbo należy do najbardziej niezwykłych postaci średniowiecznego Kościoła. Choć żyła zaledwie kilkanaście lat, pozostawiła po sobie świadectwo wiary, odwagi i gorliwości apostolskiej, które do dziś inspiruje chrześcijan na całym świecie.
Dziecko o wielkiej wierze
Róża urodziła się około 1233 roku w Viterbo we Włoszech, w ubogiej, ale głęboko religijnej rodzinie rolników. Od najmłodszych lat wyróżniała się szczególną pobożnością. Dużo się modliła, pomagała ubogim i pragnęła prowadzić życie całkowicie oddane Bogu.
Gdy miała 12 lat, wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka, podejmując życie modlitwy i pokuty w duchu franciszkańskim. Już jako bardzo młoda dziewczyna zaczęła publicznie wzywać mieszkańców swojego miasta do nawrócenia i powrotu do Boga.
Odwaga w trudnych czasach
Czasy, w których żyła Róża, były pełne napięć politycznych. W XIII wieku doszło do poważnego konfliktu między papieżem a cesarzem Fryderykiem II. Miasto Viterbo znalazło się pod wpływem cesarza, który pozostawał w sporze z Kościołem.
Młoda dziewczyna nie bała się jednak publicznie bronić wierności papieżowi i Kościołowi. Na ulicach miasta nawoływała ludzi do pokuty i modlitwy. Jej odważne wystąpienia sprawiły, że została uznana za osobę niewygodną dla władz. W konsekwencji Róża wraz z rodziną została wygnana z Viterbo.
Po pewnym czasie mogła wrócić do rodzinnego miasta, gdzie dalej prowadziła życie modlitwy i pokuty.
Pragnienie życia zakonnego
Róża pragnęła wstąpić do klasztoru klarysek w Viterbo. Z powodu ubóstwa nie została jednak przyjęta – w tamtym czasie wymagano posagu, którego jej rodzina nie posiadała. Dziewczyna przyjęła tę decyzję z pokorą, mówiąc podobno, że do klasztoru wejdzie dopiero po śmierci.
Jej słowa okazały się prorocze. Po śmierci ciało Róży zostało przeniesione właśnie do klasztoru, do którego wcześniej nie została przyjęta.
Krótkie życie, wielkie świadectwo
Róża zmarła bardzo młodo – 6 marca 1251 roku, mając zaledwie około 17–18 lat. Mimo tak krótkiego życia była już wówczas znana ze swojej świętości, modlitwy i odwagi w głoszeniu Ewangelii.
Jej kult szybko się rozprzestrzenił. Papież Kalikst III wpisał ją do katalogu świętych w XV wieku. Dziś jest patronką m.in. miasta Viterbo oraz młodzieży żeńskiej Akcji Katolickiej.
Świętość nie zna wieku
Historia św. Róży pokazuje, że do świętości nie potrzeba długiego życia ani wielkich stanowisk. Wystarczy serce otwarte na Boga.
Młoda dziewczyna z włoskiego miasta potrafiła odważnie mówić o wierze, wzywać do nawrócenia i pozostać wierną Ewangelii mimo sprzeciwu otoczenia. Dlatego jej życie do dziś przypomina, że świętość rodzi się z odwagi, modlitwy i miłości do Boga.
Wspomnienie liturgiczne św. Róży z Viterbo obchodzimy 6 marca.
Tekst: Grzegorz Kozłowski | za: brewiarz | opoka
Źródło zdjęcia głównego: wikipedia
