Pod koniec stycznia do sanktuarium Chrystusa Króla na wzgórzu Cubilete wyruszy ogólnokrajowa pielgrzymka młodzieży z Meksyku. Organizatorzy spodziewają się ponad 45 tysięcy młodych uczestników, którzy przyjadą, by wspólnie modlić się i przypomnieć wydarzenia sprzed stu lat – początek Powstania Cristero (Cristiady), czyli zrywu meksykańskich katolików w obronie wolności religijnej. 31 stycznia o świcie, młodzi wezmą udział w Godzinie Świętej, po której nastąpi oficjalne wejście na wzgórze Cubilete. Kulminacyjnym punktem Narodowego Marszu Młodych będzie Msza święta, której ma przewodniczyć nuncjusz apostolski w Meksyku abp Joseph Spiteri.
Kim był José Sánchez del Río?
Stulecie Cristiady, czyli Powstania Cristero, które wybuchło w Meksyku w 1926 roku, wraca dziś nie tylko jako fakt historyczny, ale jako pytanie o sens wiary, wolności sumienia i duchowego oporu. W centrum tej pamięci coraz częściej staje postać 14-letniego José Sáncheza del Río, chłopca, który stał się jednym z najbardziej poruszających świadków tamtych wydarzeń i symbolem wierności Chrystusowi Królowi.
José urodził się w 1913 roku w katolickiej rodzinie w stanie Michoacán. Dorastał w czasie narastających prześladowań Kościoła, gdy zamykano świątynie, wypędzano kapłanów, a publiczne praktykowanie wiary było ograniczane przez państwo. Jako nastolatek obserwował dramat swojej wspólnoty i – mimo młodego wieku – pragnął włączyć się w obronę wiary.
Nie był żołnierzem w klasycznym sensie. Jego „broń” nie polegała na sile fizycznej, lecz na niezłomnym sumieniu. Według świadectw nie wyrzekł się Chrystusa nawet wtedy, gdy był brutalnie torturowany. Do końca miał powtarzać słowa, które stały się znakiem rozpoznawczym całego ruchu:
„¡Viva Cristo Rey!” – „Niech żyje Chrystus Król!”
Ten okrzyk nie był hasłem politycznym. Był wyznaniem wiary i świadomym wyborem: uznaniem, że nad władzą państwa, nad przemocą i strachem, stoi Bóg.
Sens oporu Cristeros
Opór Cristeros często bywa upraszczany do zbrojnego konfliktu. Tymczasem jego istota była głębsza i bardziej duchowa. Wiele rodzin trwało na modlitwie, kapłani sprawowali Eucharystię w ukryciu, a świeccy ryzykowali życie, by zachować prawo do wiary. Dla takich świadków jak José Sánchez del Río opór oznaczał odmowę zdrady sumienia, nawet za cenę życia.
Cristeros nie walczyli o przywileje, lecz o możliwość normalnego wyznawania wiary. Ich sprzeciw wyrastał z przekonania, że religii nie da się zamknąć w sferze prywatnej ani podporządkować ideologii. W tym sensie był to opór „bez przemocy ducha”.
Dlaczego świadectwo dziecka jest tak ważne?
Postać José Sáncheza del Río ma szczególną moc, bo obnaża fałsz argumentu, że wiara jest jedynie sprawą dojrzałych, wykształconych elit. Dziecko potrafiło rozpoznać prawdę i pozostać jej wierne, gdy dorośli kalkulowali, negocjowali lub się wycofywali. Jego świadectwo stało się oskarżeniem wobec świata, który chciał podporządkować sumienia przemocą prawa i terroru.
Pamięć o José Sánchezie del Río została w szczególny sposób potwierdzona przez Kościół poprzez jego kanonizację. Ten niespełna 15-letni męczennik za wiarę został ogłoszony świętym 16 października 2016 roku przez papieża Franciszka. José był jednym z najmłodszych uczestników Powstania Cristeros, które wybuchło w 1926 roku jako sprzeciw wobec antyklerykalnej polityki władz Meksyku. „¡Viva Cristo Rey!”. Takie były również ostatnie słowa José Sáncheza del Río, który przed śmiercią był brutalnie torturowany, aby zmusić go do wyrzeczenia się wiary. Nie uległ. Został beatyfikowany w 2005 roku w gronie trzynastu męczenników meksykańskich, a pontyfikat Piusa XI już w latach 20. jednoznacznie potępił prześladowania Kościoła w Meksyku w encyklice Iniquis afflictisque. W samej Cristiadzie, trwającej do 1929 roku, życie straciło około 90 tysięcy osób. W dniu kanonizacji José Sánchez del Río Kościół ogłosił świętymi także innych świadków wiary: brata szkolnego Salomona Leclercqa, męczennika rewolucji francuskiej; hiszpańskiego biskupa Manuela Gonzáleza Garcíę, wielkiego promotora kultu Eucharystii; włoskich kapłanów Ludwika Pavoniego i Alfonsa Marię Fusco, założycieli wspólnot zakonnych; francuską karmelitankę bosą i mistyczkę Elżbietę od Trójcy Przenajświętszej oraz argentyńskiego kapłana José Gabriela del Rosario Brochero. Kanonizacja młodego Cristerosa stała się czytelnym znakiem, że świadectwo dziecka, które nie wyrzekło się Chrystusa, ma znaczenie uniwersalne i aktualne także dziś.
